ik heb alles geleerd in de praktijk, maar je moet ook je papiertjes hebben

Bij Dulon College volgt hij Ondersteunen en begeleiden in de maatschappelijke zorg en Ondersteunen bij participatie, wonen en huishouden in de maatschappelijke zorg. “Door deze opleidingen word je bewuster van je eigen handelen.” “Eigenlijk heb ik van alles gedaan”, vertelt hij opgewekt. “Ik ben opgeleid als kok, maar de hang naar muziek was ook heel groot.” Dus verliet hij de keuken en zong de sterren van de hemel als muzikant. De overstap naar zorg kwam onverwacht op zijn pad. 

“Mijn overbuurman zag hoe ik met mijn kinderen omging - ik heb best bijzondere kinderen. Hij zei: ‘Ze zoeken nog collega’s bij ASVZ, misschien is dat wat voor jou.’” 

De mens zien zoals hij is, dat vindt Erwin belangrijk. “Ik wil mensen helpen om een zo normaal mogelijk leven te leiden.” Dus besloot hij te solliciteren als persoonlijk begeleider in de gehandicaptenzorg. Zonder zorgervaring. 

Mensen begeleiden vond hij fantastisch. Dat wilde hij blijven doen, maar na jaren werken op de groep veranderde alles toen hij ernstig hartfalen kreeg. “Ik mocht niet meer op woningen werken waar agressie voorkomt. Dat risico was te groot.” 

Via zijn werkgever kwam hij 4,5 jaar geleden terecht op een plek waar zorg en horeca samenkomen. Erwin werkt als begeleider in restaurant ‘Het Hart’, op woonzorgpark ‘De Hartenberg.’ 

“Het is een soort Brownies en Downies-concept. Hier begeleid ik cliënten in de keuken. Mensen met enorm veel talent. Ik leid hen op en werk met ze samen. Mijn manager zei laatst: ‘Erwin, als jij het over eten hebt, gaan je ogen glinsteren.’” 

Toch liep hij tegen iets aan. “Het is heel simpel: ik moest mijn certificaten behalen om op niveau 3 te kunnen blijven werken. Ik heb alles geleerd in de praktijk, maar je moet ook je papiertjes hebben.” 

Hij had al eerder een poging gedaan om certificaten te behalen via een EVC-traject. “Dat was zó intens”, geeft Erwin eerlijk toe. “Voordat ik ziek werd, had ik het traject bijna afgerond, maar dat moest ik laten schieten. Toen ik weer begon, kon ik bijna niks meer gebruiken. Dan moet je binnen drie maanden zo veel doen. Ik verzoop bijna.” 

Gelukkig dacht zijn werkgever ‘s Heeren Loo met hem mee. Samen gingen ze op zoek naar een geschikte manier om certificaten te behalen. Ze kwamen uit op een certificatenroute bij Dulon College. Na een intake kwam hij uit op twee certificaten: Ondersteunen en begeleiden in de maatschappelijke zorg en Ondersteunen bij participatie, wonen en huishouden in de maatschappelijke zorg. 

“Ik volg alleen praktijkgerichte vakken, dat is precies wat ik nodig heb. Daarom heb ik die kans met beide handen aangegrepen.” 

Sinds september volgt hij de opleiding. “Ik zit tussen de jongeren in de klas, met mijn laptop. Het is totaal anders dan vroeger, alles gaat sneller, maar eigenlijk vind ik het hartstikke leuk. Ik kan sparren met de groep en met de docenten.” 

Makkelijk is het niet. Erwin kreeg op latere leeftijd de diagnose ADHD. “Ik vind plannen en organiseren lastig. Dat hoort bij mij. Omdat ik leren ingewikkeld vind, is het juist fijn dat deze opleiding zo praktijkgericht is.” 

Je gaat dieper kijken naar cliënten 

Op de opleiding leerde hij meer dan hij verwachtte. “Vroeger deed ik veel op gevoel, en dat doe ik nog steeds. Maar nu begrijp ik beter wat er achter gedrag zit. Je gaat dieper kijken naar cliënten." 

Dat merkt hij direct in zijn werk. “Bijvoorbeeld bij spanningen of escalaties. Je leert anders reageren, omdat je het gedrag beter begrijpt. Dat helpt enorm, omdat je ze op een andere manier kunt helpen. En ik kan tijdens het sparren met collega’s bijdragen wat ik heb geleerd.”

Erwin gaat nu richting zijn examens. “Ik ben blij als ik de opleiding heb afgerond. Dan kan ik me richten op mijn werk. Ik wil deze baan zo lang mogelijk volhouden. Het is lichamelijk zwaar, maar ik doe het met zoveel plezier.” 

In zijn keuken draait het om gezelligheid. “Dat is mijn insteek. Ik wil dat cliënten een feestje maken van hun werkdag, want dan is het gezellig om te werken en hebben ze niet door hoe hard ze werken.” 

Wederzijds respect is daarin de basis, dat wil hij hen leren. “Ik wil dat mensen zichzelf kunnen zijn. Als je met respect met elkaar omgaat, groeit het zelfvertrouwen vanzelf.” 

Opnieuw leren, maakt je bewuster 

“Door weer opnieuw naar school te gaan, kijk ik op een andere manier naar mijn eigen functioneren. Ik word bewuster van mijn eigen handelen, en daar steek ik iets van op.” 

Inmiddels treden zijn kinderen in zijn voetsporen. “Mijn oudste zoon is begeleider op een woning in de gehandicaptenzorg. Mijn jongste is ook kok van beroep, maar de druk van de restaurantwereld werd hem teveel. Hij laat zich nu ook omscholen en werkt als assistent-begeleider in de gehandicaptenzorg. Ik zei: ‘Gewoon lekker doen, je hebt het in je.’”