zij-instromen en impact maken in het onderwijs

Als de bel gaat en de leerkrachten bijpraten in de lerarenkamer, staat Tagier op het schoolplein. Eerst als vrijwilliger, maar nu als betaalde bbl-student.  In deze pauze ziet hij wie er ruzie maakt en wie er alleen staat. “Ik vind het fijn om met de kinderen buiten te zijn. Ik maak voetbalteams, luister naar hun verhalen; ik ben de hele tijd met hen bezig.” 

Opnieuw en opnieuw

De goedlachse Tagier weet wat het betekent om opnieuw te moeten beginnen. Op zijn vijftiende ontvluchtte hij met zijn ouders de oorlog in zijn vaderland Tsjetsjenië. 

Hij bouwde een leven op in Wageningen, verhuisde voor de liefde naar België, kreeg twee zoons en keerde na zijn scheiding weer terug naar Nederland. Daar stond hij dan: een alleenstaande vader, zonder werk, met schulden en twee kinderen die extra ondersteuning nodig hadden. “Dat waren stressvolle jaren, maar het is me gelukt om een veilig plekje te maken voor mij en mijn zoons.” 

‘Zou je met kinderen willen werken?’ 

Door die rust te vinden, stond hij open voor nieuwe kansen. En die kans kwam sneller dan verwacht. Een jobcoach van de gemeente begeleidde hem naar werk. Eerst probeerde hij wat dingen uit, tot de jobcoach vroeg: ‘Zou je met kinderen willen werken? De school om de hoek zoekt een vrijwilliger.’ 

“Ik dacht: ik heb opvoedervaring, waarom niet?” Zo stond hij ineens drie dagen per week als onderwijsassistent in groep 7 en 8 van OBS De Wereld in Wageningen. 

“Je denkt misschien bij onderwijsassistent aan iemand die potloodjes haalt of koffie brengt, maar het is zoveel meer dan dat. Ik gaf uitleg aan groepjes kinderen. Ik hielp hen met spelling en rekenen. Dat was meteen heel uitdagend. Ik twijfelde constant: kan ik dit wel?” 

Gelukkig had hij veel steun aan Joyce, de ervaren onderwijsassistent die hem begeleidde op school. “Zij zag wat ik kon, nog vóór ik het zelf zag. Ze stond altijd voor me klaar en motiveerde me. Nog steeds trouwens.” 

Van vrijwilliger naar bbl-student

Tagier won niet alleen het vertrouwen van de kinderen, maar ook van de directie. Zijn contract werd verlengd en ze vroegen of hij wilde doorleren. “Ik kreeg een betaalde stageplek aangeboden en kon beginnen aan de bbl-opleiding Onderwijsassistent. Wie had dat gedacht: ik was weer terug op het Dulon College.” 

Het eerste jaar was zwaar. “Ik werkte overdag, zorgde voor mijn kinderen en maakte ‘s avonds huiswerk. Ik maakte mezelf helemaal gek en zei tegen mijn begeleider: ik stop ermee.” Hij stopte niet. Zijn collega’s motiveerden hem om door te zetten en ook de begeleiders van de opleiding boden hem flexibiliteit en vertrouwen. Hij zit inmiddels in het tweede jaar van de driejarige opleiding. 

“Je mag de opleiding in twee jaar afronden, maar ik kies voor drie jaar. Dat geeft mij meer rust. Je mag je examens spreiden. Zo doe ik Engels nu, maar Nederlands en rekenen volg ik volgend jaar. Die flexibiliteit is precies wat volwassenen nodig hebben.” 

De kracht van echt contact 

Inmiddels weet Tagier precies waar zijn grootste kracht ligt. De theorie is belangrijk, maar voor hem draait het om de band met de kinderen. “Mijn kracht is dat ik meteen contact maak. Ik ben niet te officieel. Ik maak grapjes, ik sluit aan bij hun wereld. Ik vertel gekke verhalen over Tung Tung Sahur of plaag ze met Labubu. Kinderen onthouden dat en durven me meer te vertellen.” 

Natuurlijk is het niet alleen maar lol. Hij stelt duidelijke grenzen, maar zonder streng te zijn. Hij voelt aan wat een kind nodig heeft. Iets waar zijn eigen opvoedervaring, levenservaring én de diagnoses van zijn kinderen (autisme en TOS) hem bij helpen. 

“Wat ik heel fijn vond om te leren tijdens de opleiding is het beter omgaan met emoties van kinderen. Het schoolleven is net een rollercoaster. De een is vrolijk, terwijl de ander verdrietig of boos is. Ik weet nu hoe ik nog beter kan handelen in verschillende situaties.” 

Scholen laten talent liggen 

Toch ziet hij in de praktijk dat scholen de deur dichthouden voor bbl-studenten. “Scholen kiezen liever voor pabo-studenten. In mijn groep zaten tien bbl-studenten, maar uiteindelijk bleven we met zijn tweeën over, omdat er te weinig betaalde stageplekken waren.” Zonde, want volwassen studenten brengen rust, ervaring en stabiliteit. En kinderen merken dat. 

Als Tagier over zijn werk praat, verschijnt er een brede glimlach op zijn gezicht. “Ik hoop dat ik dit nog lang mag doen. Ik heb fijne collega’s en een goed team, daar bof ik mee. En het is belangrijk om er voor kinderen te zijn. Dat kan ik, misschien juist wel, omdat ik zelf zoveel heb meegemaakt.”